Düşük Tehlikesi – Gebelikte Kanama – AFAS – APS

‘İzle ve bekle’ olarak da adlandırılan, hamileliğin erken döneminde beklenti yönetimi önerilebilir. Bu, eve gitmeyi ve hamilelik dokusunun rahminizden kendi kendine geçmesini beklemeyi içerir. Bu hızlı bir şekilde gerçekleşebilir veya birkaç hafta sürebilir.

Hamilelik dokusunun geçişini hızlandıran ilaçlar önerilebilir. Doku geçene kadar hastanede kalmanız istenebilir veya eve gitmeniz önerilebilir.

• ‘Dilatasyon ve küretaj’ (D&C veya küret olarak da adlandırılır) adı verilen bir tür küçük ameliyat olmanız önerilebilir. Bu prosedür genellikle ağır kanamanız, belirgin ağrınız veya enfeksiyon belirtileriniz varsa önerilir. Bekleyen veya tıbbi tedavinin başarısız olması durumunda da önerilebilir. Bu seçeneği tercih ettiğinize de karar verebilirsiniz.
• Bu işlem ameliyathanede genel anestezi altında yapılır. Uyuduktan sonra 5-10 dakika sürer. Doktor rahim ağzını açar ve kalan gebelik dokusunu çıkarır.

• APS gebelikleri yüksek riskli olarak sınıflandırıldığından, doktorların önceden klinik deneyime sahip olduğu uzmanlaşmış veya erken gebelik birimi bulmaya çalışmak en iyisidir.
• Tedavi, bireysel tıbbi geçmişe, test sonuçlarına ve mevcut koşullara bağlı olacaktır. Genel olarak, bir kadına tekrarlayan düşükleri takiben APS teşhisi konulursa, günlük olarak düşük doz aspirin (75mg-150mg) ile tedavi edilecektir. Bu tedaviyi günlük heparin enjeksiyonları ile birleştirmek, özellikle orta veya geç trimesterlerde bir düşük meydana geldiyse veya daha önce preeklampsi gibi gebelik komplikasyonları olduysa, yaygın olarak kullanılır. APS’nin bu yönünün en iyi nasıl tedavi edileceğine dair nihai karar, bu alandaki bir uzmanla görüştükten sonra alınmalıdır.
• Bir kadına hamile kalmadan önce APS teşhisi konmuşsa ve halihazırda varfarin ile tedavi ediliyorsa, varfarin bebeğe potansiyel olarak zararlı olduğundan, ideal olarak embriyo altı haftalık olmadan önce günlük heparin enjeksiyonlarına geçmesi gerekecektir.
• APS’li bazı kadınlar herhangi bir tedavi olmaksızın başarılı gebelikler geçirebilirler – bunun nedenleri hala net değildir – ancak gebelik kaybı ve/veya komplikasyonlar genellikle kadınlarda ilk ve bazı durumlarda durumun tek işaretidir ve daha sonradır. Obstetrik APS – OAPS olarak bilinir

• APS’li kadınlarda düşüklerin çoğu, ilk 13 haftada hamileliğin erken evrelerinde meydana gelir.
• Antifosfolipid antikorlar (aPL) erken düşüklere neden olur çünkü hamileliğin rahme düzgün bir şekilde yerleşmesini engellerler ve erken fetal hücrelerin büyümesini engellerler. Çok erken tekrarlayan düşükleri olan bazı kadınlar bazen kısır olarak etiketlenebilir.
• Ne yazık ki, erken gebelikte bir bebeği kaybetmek oldukça yaygındır ve tüm gebeliklerin yaklaşık beşte biri düşükle sonuçlanır. Erken düşük için başka birçok olası neden olabileceğinden, kadınlar arka arkaya üç düşük yapana kadar antifosfolipid antikorları (aPL) için test edilmeyecektir.
• Kadın 30’lu veya 40’lı yaşlarının sonlarındaysa veya çiftin gebe kalması uzun zaman aldıysa, iki erken düşükten sonra bazen test yapılır.

• İkinci ve üçüncü trimesterde (14 haftadan doğuma kadar) bir bebeği kaybetmek çoğu gebelikte nadirdir, ancak üç ila altı ay arasında meydana gelen bir takım kayıplarla APS ile çok güçlü bir şekilde ilişkilidir.
• Kromozomal anormallikler gibi diğer gebelik kaybı nedenleri ikinci ve üçüncü trimesterlerde çok daha az yaygın olduğundan, geç gebelik kaybı olan her kadın antifosfolipid antikorları (aPL) için test edilmelidir.
• Antikorlar, plasentadaki küçük ve hassas damarlarda pıhtılara neden olarak, daha sonraki gebelik kayıplarında erken düşükten farklı bir şekilde hareket eder. Plasenta bebeğe besin ve oksijen sağlayamaz, bu nedenle bebek büyümeyi durdurabilir ve ölebilir.

• Preeklampsi tüm gebeliklerin %10’unu etkiler, ancak APS’li kadınlarda görülme olasılığı iki kat daha fazladır, daha erken bir aşamada başlar ve daha şiddetlidir.
• Artık preeklampsinin plasentaya kan verilmemesinin neden olduğu düşünülmektedir. Antifosfolipid antikorları (aPL), küçük damarlarda pıhtılara neden olarak plasentaya zarar verebileceğinden, APS’li kadınlarda bu kadar yaygın olmasının nedeni büyük olasılıkla bu.
• Preeklampsi, düşük ve kısırlık arasındaki olası bağlantıya yönelik araştırmalar halen devam etmektedir.
• Preeklampsi potansiyel olarak tehlikeli bir durumdur ve anne için yüksek tansiyon, sıvı tutulması (ödem) ve idrarda protein (proteinüri) ile sonuçlanabilir. Doğmamış bebekte büyüme sorunlarına neden olabilir.
• Preeklampsi tedavi edilmezse plasental abruption gibi ciddi komplikasyonlara yol açabilir. Kan basıncını düşürmek ve semptomları kontrol altına almak için şiddetli preeklampsinin hastanede ilaçla tedavi edilmesi gerekecektir. Preeklampsiyi tedavi etmenin tek yolu bebeği doğurtmaktır, bu nedenle çoğu durumda annenin güvenliği için doğumun başlatılması gerekir ve bebek erken doğar.

• Rahim içi büyüme kısıtlaması (IUGR), anne karnındayken bebeğin büyümesinin azalması anlamına gelir. APS’li annelerden doğan bebeklerin %10-30’unu etkilediği tahmin edilmektedir.
• Aynı gestasyonel yaştaki diğer bebeklerin %90’ından daha az ağırlığa sahip olan bebeklere IUGR teşhisi konur. Bir bebeğin küçük görünmesinin birçok nedeni olabilir, ancak APS’li kadınlarda antifosfolipid antikorları plasentaya zarar verir ve bebeğin normal boyutuna gelmesini engelleyebilir, bu nedenle bebek doğumda küçüktür.
• APS’de gebeliğin yönetiminde, fetal kan akışında bir düşüş olup olmadığını keşfetmek için Doppler ultrason taramaları yapılacaktır. Bir sorun varsa, tarama, uzmanların daha erken (muhtemelen Sezaryen) doğuma geçip geçmemeye karar vermelerine yardımcı olabilir.
• APS’de gebeliğin yönetiminde, fetal kan akışında bir düşüş olup olmadığını keşfetmek için Doppler ultrason taramaları yapılacaktır. Bir sorun varsa, tarama, uzmanların daha erken (muhtemelen Sezaryen) doğuma geçip geçmemeye karar vermelerine yardımcı olabilir.

• APS’nin en yaygın özelliklerinden biri tekrarlayan baş ağrılarıdır – genellikle migrenli ve bazen de yanıp sönen ışıklar, zikzak desenler, mide bulantısı ve kusma eşlik eder.
• Avrupa’dan 1.000 APS hastası üzerinde yapılan yakın tarihli bir çalışma, APS’li kişilerin %20’sine kadar migren baş ağrılarının meydana geldiğini bildirdi.
• APS hastalarında migren genellikle çocukluk veya gençlik yıllarında başlar, daha sonra bazen sadece hastanın 30’lu ve 40’lı yaşlarında geri dönmek üzere kaybolur. Migren, aynı zamanda dantel benzeri döküntüleri ve artriti olan APS’li kadın hastalarda daha yaygın görünmektedir. Diğer çalışmalar, APS baş ağrılarının önceki bir inme öyküsü ile ilişkili olabileceğini öne sürdü.
• Bazı migren hastalarının antifosfolipid antikorlarına (aPL) sahip olabileceğine ve APS teşhisi konduktan sonra hastanın baş ağrılarının ve migrenlerinin sıklıkla aspirin ve migren tedavilerine yanıt verdiğine dair göstergeler vardır. Tedavi edilmezse, migrenler giderek daha şiddetli ve sık hale gelebilir ve bazen bir TIA veya inmeyi taklit edebilen hemiplejik migrenlere neden olabilir.
• Artan kanama riski nedeniyle, özellikle yaşlı hastalarda, baş ağrıları için varfarin ile kan sulandırıcı tedavi önerilmemektedir. Bununla birlikte, büyük bir kan pıhtısı olduğu için varfarine başlamak zorunda kalan hastalar, genellikle baş ağrılarının düzeldiğini görürler.
• APS baş ağrılarının kesin nedeni bilinmemektedir. Bir ön çalışma, beyindeki normal kan damarı işlevini bozan sinir sinyal moleküllerinin dengesizliğine neden olan anormal trombositlerin (dolaşan en küçük kan hücreleri) sonucu olabileceğini öne sürdü.

• Hafıza kaybı, sıklıkla net düşünmekte güçlük çeken ve bu hissi ‘beyin sisi‘ olarak tanımlayan APS’li birçok insanı etkiler.





• Hafıza kaybı, kelime bulmada zorluk ve unutkanlık gibi hafif düzeyden, insanların konuşmalarını geveleyerek veya iyi seyahat edilen rotaları unuttuğunda şiddetli olabilir. Kan pıhtısı olduğu için varfarin alan bazı hastalar, ‘beyin sisi’ geri geldiğinden genellikle INR’lerinin ne zaman düştüğünü ve çok düşük olduğunu bilirler.





• APS hastalarında hafıza kaybının nedeni bazen felç ve/veya GİA’ların bir sonucu olabilir. Yine de, antifosfolipid antikorlarının inme veya TIA’ya neden olmadan beyne zarar vermesi de mümkündür. Birden fazla felç geçirmesi nedeniyle hafıza kaybı yaşayan hastalar için varfarin ile kan inceltici tedavi gerekli olabilir, ancak varfarin kanama riskleri nedeniyle kendi başına ‘beyin sisi’ tedavisinde kullanılmaz.

• APS hastalarında denge sorunları ve baş dönmesi çok yaygındır ve bazı insanlar sürekli bir baş dönmesi hissinden şikayet eder. Doğal olarak, bu tehlikelidir ve kazalara neden olabilir.
• Bazı durumlarda, denge sorunları aniden ortaya çıkabilir ve sıklıkla labirentit, Ménière hastalığı veya vertigo gibi yanlış teşhislerle bazı hastalar gereksiz yere Kulak Burun Boğaz (KBB) ünitelerine sevk edilir. Ayrıca, APS’nin bir sonucu olarak çeşitli orta kulak semptomlarının, özellikle kulak çınlamasının (kulak çınlaması) ortaya çıkabileceği giderek daha fazla kabul edilmektedir.

• Beynin bazı bölümlerine bozulmuş dolaşım bazen epileptik nöbetlerden sarsıntılara ve spazmlara kadar değişen nöbetlere yol açabilir. Tek bir nöbet veya bir dizi epileptik nöbet bazen APS’nin ilk belirtisi olabilir ve giderek daha fazla araştırılan bir konudur.
• APS’nin neden olduğu diğer istemsiz kasılmalar, ani hareketlerden (tikler, seğirmeler veya spazmlar) tarihsel olarak Aziz Vitus Dansı olarak adlandırılan ve öncelikle yüzü, ayakları ve elleri etkileyen hızlı, koordine olmayan sarsıntı hareketleriyle karakterize nadir görülen korea vakalarına kadar uzanır. Antikoagülasyon tedavisine başlandığında bu anormal hareketler sıklıkla durur.

• Bu, APS ile ilişkili en şiddetli nörolojik semptomdur. Bir kan pıhtısı (tıbbi olarak tromboz olarak bilinir) beyne kan akışını engellediğinde felç gelişir. Ne yazık ki, APS’li kişilerin %13’ü için durumun ilk belirtisidir. Beynin düzgün çalışması için kanın sağladığı oksijene ve besinlere ihtiyacı vardır. Kan temini kısıtlanır veya durursa beyin hücreleri ölmeye başlar; bu beyin hasarına, bir dereceye kadar sakatlığa ve muhtemelen ölüme yol açabilir.
• İnme genellikle yaşlı nüfusla ilişkilidir, ancak APS ile genellikle genç yetişkinler arasında beklenenden yıllar önce ortaya çıkar. Tüm genç felçlerin (50 yaş altı) yaklaşık 6 vakasından 1’i APS’den kaynaklanır.
• İnme ciddi bir tıbbi acil durumdur ve antikoagülanlarla tedavi edilmezse birden fazla felce ilerleyebilir ve hatta ölüme neden olabilir. Mevcut kanıtlar, antikoagülasyon tedavisinin APS hastalarında daha fazla inmeyi önleyebileceğini göstermektedir.

• Bunlar, bir kan pıhtısının beyne giden kan akışının geçici olarak azalmasına veya tıkanmasına neden olduğu ‘mini vuruşlardır‘. Bir GİA’nın semptomları felce benzer, ancak daha az şiddetlidir ve yalnızca birkaç dakika ile birkaç saat arasında sürer – dolayısıyla ‘geçici’ – ve sonra tamamen kaybolur. TIA’lar, hastaların %7’sinde APS’nin ilk belirtisidir.
• Semptomlar şiddetli bir baş ağrısı veya migren, geçici görme kaybı, geçici konuşma kaybı ve vücudun bir tarafında güçsüzlük veya uyuşukluk içerebilir.
• Tedavi edilmeyen APS hastalarında GİA’lar yaygın olabilir ve hasta tedavi edilmeye devam ederse ciddi bir felç riski vardır.
• Bir TIA ile beyindeki kan pıhtısı kendiliğinden çözülür ve MRI ve CT taramaları genellikle kalıcı bir hasar göstermez. Bununla birlikte, ciddi bir sorun olduğunu ve önleyici tedavi uygulanmadan risk altında olduğunuzu gösterdiğinden GİA’yı asla göz ardı etmemelisiniz – genellikle günde 75 mg aspirin almak kadar basittir.

• Bazı APS hastalarının uzuvlarında mesane sorunları, karıncalanma hissi, uyuşma ve güçsüzlük vardır. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu hastalara bazen yanlışlıkla multipl skleroz (MS) tanısı konmaktadır.
• Bu tür semptomların nedeni tam olarak anlaşılamamıştır, ancak bir tür miyelit olabilir: beyin ve uzuvları birbirine bağlayan merkezi sinir sistemi işlevlerini bozan omuriliğin iltihaplanmasını içeren bir hastalık.
• Transvers miyelit, omuriliğin belirli bir seviyesinin dahil olduğu bir durumdur ve bazen bir otoimmün hastalığın belirtisi olabilir. Antifosfolipid antikorları transvers miyelit ile ilişkiliyse, omuriliği besleyen küçük damarlarda kan pıhtılarının oluşması olasıdır.
• MS ve APS arasında klinik olarak ayrım yapmak neredeyse imkansız olabilir ve meseleyi daha da karmaşık hale getirmek için her iki durumda da MRI taramalarının sonuçları benzer olabilir.
• Teşhis genellikle hastanın şiddetli migren, önceki tromboz, tekrarlayan düşük, livedo retikülaris ve antifosfolipid antikorları için pozitif kan testi sonuçları gibi APS’nin açık semptomlarını yaşamasına bağlı olacaktır.
• Bununla birlikte, bazı durumlarda, bir kişinin MS yerine APS olup olmadığını belirlemenin bir yolu, onları düşük doz aspirin ile tedavi etmek ve durumlarının iyileşip iyileşmediğini görmektir. Varfarin, özellikle yaşlı hastalarda, varfarin ile ilişkili kanama riskleri nedeniyle önerilmemektedir.

• Bu durum, akciğer arterlerindeki anormal derecede yüksek tansiyon nedeniyle oluşur.Akciğerin küçük arterleri daralır ve fazla kan taşıyamaz, bu da basıncın artmasına neden olur. APS’de pulmoner hipertansiyona genellikle akciğerde tekrarlayan kan pıhtıları (pulmoner emboli) neden olur ve oldukça nadirdir, hastaların sadece yaklaşık %2-3’ünü etkiler.Aktivite sırasında nefes darlığı veya sersemlik genellikle ilk semptomdur. Zamanla, kişi sadece dinlenirken semptomlar ortaya çıkabilir ve buna hızlı bir kalp atış hızı eşlik edebilir. Diğer semptomlar arasında ayak bileği ve bacak şişmesi, bayılma nöbetleri, göğüs ağrısı veya basınç ve yorgunluk sayılabilir. Pulmoner hipertansiyonu olan birçok kişi semptomlarının tutarsız olduğunu ve iyi ve kötü günleri olduğunu fark eder.Pulmoner hipertansiyon tanısı uzman bir kardiyolog, göğüs hastalıkları uzmanı veya romatolog tarafından doğrulanmalıdır. Şu anda pulmoner hipertansiyon için bilinen bir tedavi olmamasına rağmen, antikoagülasyon tedavisi daha fazla pulmoner emboliyi önleyebilir ve hastaların görünümünü iyileştirebilir. Ek oksijen ve endotelin reseptör antagonistleri de dahil olmak üzere, durumu tedavi etmeye yardımcı olabilecek bir dizi ilaç da vardır.

Akciğerler, sırasıyla oksijen ve karbondioksitin solunmasını ve solunmasını sağlayan alveol adı verilen milyonlarca küçük, ince hava kesesiyle doludur. APS hastalarında bazen alveollere kanama (kanama) meydana gelebilir ve semptomlara bazen kan, ateş ve nefes darlığının eşlik ettiği öksürük dahildir. Tedavi edilmediği takdirde, pulmoner kanama solunum yetmezliğine ve hatta ölüme neden olabilir. Tedavi genellikle yüksek dozda kortikosteroidlerle başlar ve hastanede çok özel bakım gerektirir.

• Kalp krizi, APS’nin çok ciddi bir başka komplikasyonudur ve kalp krizi testi pozitif olan 50 yaşın altındaki 6 kişiden 1’inde antikardiyolipin antikorları olduğu tahmin edilmektedir.
• APS’li kişilerde bazen kalbe kan ve oksijen sağlayan koroner arterlerde kan pıhtıları gelişebilir – bu pıhtılar ani bir kalp krizine (tıbbi olarak koroner tromboz veya miyokard enfarktüsü olarak bilinir) neden olabilir. Bazı kalp krizleri hafif olabilir ve önemli bir hasara yol açmazken, diğerleri daha ciddi olabilir ve kalp yetmezliğine yol açabilir.
• Araştırma çalışmalarına dayanarak, hayır kurumunuz, 50 yaşın altında açıklanamayan bir kalp krizi geçiren herkesin doğru antikoagülasyon tedavisi alabilmeleri için APS için test edilmesi gerektiğini savunuyor.

• APS hastalarının %30’unun bir çeşit kapak hastalığı yaşayacağı tahmin edilmektedir. Kalp kapakçıkları kalp içindeki kan transferini düzenler ve hastalık belirtileri arasında nefes darlığı, efor sırasında baygınlık ve yorgunluk sayılabilir. Çoğu durumda durum hafiftir ancak daha ciddi vakalarda kalp yetmezliğine yol açabilir ve hastaların ameliyat olması gerekebilir.APS’de kalp kapakçığı hastalığının en yaygın belirtisi kalp kapakçığı kalınlaşmasıdır. Bir kapakçık daralmışsa, kalbin kapaktan kan pompalamak için çok daha fazla çalışması gerekebilir ve kalp üfürümlerine ve kapak sızıntısına neden olabilirDiğer bir kalp kapakçığı sorunu endokardittir. Endokard, kalbinizin ve kapakçıklarınızın iç duvarlarını kaplayan dokudur ve bazı APS hastalarında bu astar kapakçıklardaki siğil benzeri büyüme (lezyonlar) kümeleri tarafından iltihaplanabilir. Bu lezyonlar enfekte olabilir ve ciddi bir tıbbi durum olan bakteriyel endokardit olarak bilinen bir duruma neden olabilir; neyse ki bu nadirdir.Kalp kapak hastalığı olan bazı APS hastalarında, özellikle kapaklar çok hasar görmüşse veya kalp ritmi bozulmuşsa (tıbbi olarak atriyal fibrilasyon olarak bilinir) antikoagülasyon tedavisi gerekebilir.

• Kalp kası kendi kan akışını koroner arterlerden alır ve APS hastalarında bu arterler tıkanabilir ve bu da kalbe giden kan akışını bloke edebilir. Belirtiler, anjinin neden olduğu hafif göğüs ağrılarından ciddi kalp krizlerine kadar değişebilir.
• Koroner kalp hastalığına ateroskleroz – yağ birikintilerinin neden olduğu arterlerin sertleşmesi ve daralması – neden olur ve yaşlı insanlarda oldukça yaygındır, ancak APS’de çok daha genç yaşta olur.
• Bir çalışma, koroner arter hastalığı olan hastaların yaklaşık %40’ının antifosfolipid antikorları (aPL) için pozitif olduğunu buldu. Bu araştırma, koroner arter hastalığı olan genç insanlarda test yapılması ihtiyacını vurgulamaktadır.
• Mikrovasküler anjina teşhisi konan bazı hastaların antifosfolipid antikorları (aPL) için de pozitif olduğu bulunmuştur. Mikrovasküler anjina teşhisi karmaşık olabilir ve henüz neden olduğu konusunda bilgi eksiklikleri vardır; Ancak, şu anda uyumlu bir araştırma çalışması yürütülüyor.

Renal arterler böbreklere büyük miktarda kan sağlar ve bazen bir arterde böbreğe giden kan akışını engelleyen bir pıhtı oluşabilir. Bu, kan basıncının yükselmesine, karın veya sırt ağrısına neden olabilir – birkaç durumda hayati tehlike oluşturabilir. Tedavi seçenekleri arasında antikoagülasyon ve anjiyoplasti bulunur – arterin mekanik olarak genişletildiği invaziv bir prosedür.

APS, böbreğe giden arterlerin daralmasına neden olabilir – tıbbi olarak renal arter stenozu olarak bilinir. Renal arterdeki bu daralma, böbreğe giden kan akışını engelleyerek yüksek tansiyona neden olabilir ve tedavi edilmezse böbrek yetmezliğine yol açabilir. Hızlı teşhis edilirse, antikoagülasyon çok olumlu bir etkiye sahip olabilir; ancak kan basıncı kontrol altına alınamıyorsa veya böbrek fonksiyonu bozuluyorsa invaziv anjiyoplasti tedavisi gerekebilir.

Burası, kanı böbrekten boşaltan bir damarda bir kan pıhtısı geliştiği yerdir. Ana semptom genellikle ani karın ağrısıdır ve pıhtı sıklıkla böbreklere zarar vererek büyük miktarlarda proteinin idrara sızmasına neden olabilir (tıbbi olarak nefrotik sendrom olarak bilinir). Bazen bu damar pıhtıları böbrek fonksiyonunu kalıcı olarak etkileyebilir ve yüksek tansiyona neden olabilir. Varfarin gibi oral antikoagülanlarla tedavi etkili olabilir; ancak heparin enjeksiyonları, heparin sızan protein yoluyla kaybolan bir enzime bağlandığından etkisiz olabilir.

Ana ‘otoyol’ renal arter ve damarlarında meydana gelen kan pıhtılarının yanı sıra, kan böbreğin özelleşmiş küçük kan damarlarında da pıhtılaşabilir. Bu durum trombosit düşüklüğüne, deri altında kanama noktalarına (purpura olarak bilinir) ve tedavi edilmediği takdirde kalıcı hasara neden olabilecek böbrek fonksiyonunda değişikliklere yol açabilir.

• APS hastalarının yaklaşık beşte biri, kadınları erkeklerden daha fazla etkiliyor gibi görünen, livedo retikülaris adı verilen bir cilt rahatsızlığına sahiptirLivedo retikülaris, cildin kan damarlarında gelişen ve kan akışını azaltan küçük pıhtılardan kaynaklanır. Genellikle dizlerde, uyluklarda ve üst kollarda kırmızı veya mavi lekeli, dantelli bir desen oluşturur, ancak vücutta da görünebilir. Bazı hastalarda oldukça yaygın olabilir. Soğuk havalarda durum genellikle daha şiddetlidir.

• Özellikle bacakların alt kısmındaki zayıf dolaşım bazen cilt ülserlerine neden olabilir.
• Deri ülserleri genellikle ayak bilekleri ve ayaklarda oluşur ve APS hastalarının üçte birine kadar gelişeceği tahmin edilmektedir. Geçmişte bu bacak ülserlerinin DVT’lerden kaynaklandığına inanılıyordu, ancak şimdi kişinin DVT’si olmasa bile bazen ortaya çıktığı biliniyor. Ülserler genellikle küçük, ağrılı yaralar olarak ortaya çıkar ve antikoagülasyon tedavisine başlandığında sıklıkla hızla iyileşir. Bununla birlikte, bazı durumlarda tedaviye iyi yanıt vermezler ve boyutları oldukça büyüyebilir.

• Bu iki iyi bilinen semptoma ek olarak, hastaların çok küçük bir azınlığında cilt nekrozu meydana gelebilir.
• Cilt nekrozu, vücudun çok küçük bir bölgesindeki, genellikle yüz, kollar, bacaklar veya kalçalardaki cilt dokusunun, etkilenen bölgeye sağlanan kan ve oksijen eksikliği nedeniyle ölmesi anlamına gelir.
• Semptomlar daha sonra siyahlaşan bir deri döküntüsü ile başlar. Çok nadir durumlarda, doku tüm kan akışını kaybedip çürümeye başladığından parmaklarda veya ayak parmaklarında kangren gelişebilir. Deri nekrozu gelişen hastalar, Raynauds gibi başka otoimmün rahatsızlıklara da sahip olma eğilimindeyken, kangren sıklıkla APS ile ilişkilidir.

• APS’li az sayıda hastada tırnaklar da etkilenebilir.
• Tıbbi olarak kıymık kanaması olarak bilinen küçük kan çizgileri, tırnağın altında küçük kırmızı veya kahverengi çizgiler olarak görünür. Küçük kan damarlarına zarar veren pıhtılardan kaynaklanırlar ve birkaç tırnakta görülme eğilimi gösterirler.

• Az sayıda APS hastasında, kemikler avasküler nekroz olarak bilinen daha akut bir durumdan etkilenebilir. Avasküler nekroz, kan akımının kalıcı veya geçici olarak bozulmasından kaynaklanan kemik ölümüdür; kan olmadan kemik dokusu ölür ve nihayetinde kemik parçalanabilir.
• İşlem eklemlerin yakınındaki kemikleri içeriyorsa, genellikle eklem yüzeyinin çökmesine yol açar. En sık kalçalarda görülür, ancak diz, dirsek, bilek ve ayak bileği gibi diğer büyük eklemlerde de görülebilir. Avasküler nekroz tıbbi olarak osteonekroz, aseptik nekroz ve iskemik nekroz olarak da bilinir.
• Avasküler nekroz tedavi edilmezse eklem bozulabilir ve ciddi artritlere neden olabilir. Erken evrelerde herhangi bir semptom görülmez ancak kemik hasarı kötüleştikçe kişi etkilenen bölgede ağrı hissedebilir ve hareket açıklığı sınırlanabilir. Yeterince erken teşhis edilirse, antikoagülanlarla tedavi APS hastalarında çok olumlu bir etkiye sahip olabilir ve durumun ilerlemesini yavaşlatabilir. Ancak avasküler nekroz oldukça ilerlemişse ameliyat gerekebilir.
• Bir çalışma ayrıca bazı APS hastalarında ayaklardaki kemiklerin, özellikle de metatarsların, bozulmuş kan akışı nedeniyle kendiliğinden kırılabileceğini göstermiştir. Yine antikoagülanlarla tedavinin de daha fazla kırılmayı önlemede etkili olduğu gösterildi.

• Tıbbi olarak artralji olarak bilinen eklem ağrısı, APS hastalarında nispeten yaygındır. Artralji, tam gelişmiş artritten daha az şiddetlidir ve doğası gereği inflamatuar olmama eğilimindedir.
• Artrit sıklıkla Sjögren sendromu veya lupus gibi diğer otoimmün durumlarda ortaya çıkar ve steroid olmayan antienflamatuar ilaçlar (NSAID’ler) ile tedavi edilebilir.
• Bununla birlikte, eklem ağrısı genellikle inflamatuar olmadığı için bu tip ilaçların artralji üzerinde çok az etkisi vardır ve NSAID’lerin varfarin, aspirin veya klopidogrel ile birlikte alınmaması gerektiği unutulmamalıdır. Bunun yerine, hidroksiklorokinin birçok insan için artraljik ağrıyı azaltmada etkili olduğu bulunmuştur.

• Tıbbi olarak trombositopeni olarak bilinen düşük veya düşük trombosit sayısı, APS hastalarında bulunan en yaygın kanla ilgili bozukluktur.
• Trombositler kanda dolaşan ve kanamayı kontrol etmek için kan pıhtılarının oluşumunda gerekli olan küçük hücrelerdir. Bir trombositin ortalama ömrü on gündür, ancak yapıldıkları kemik iliğinden değiştirilebileceğinden daha hızlı dolaşımdan kaybolduklarında trombosit sayısı düşer.
• Dolaşımdaki kandaki trombosit sayısı normalde mililitre kanda 150 ila 400 arasındadır. Bazı APS hastaları, trombosit sayılarının genellikle 90 ile 120 arasında olduğu hafif bir trombositopeni formu yaşayabilir. Bu hafif azalmış trombosit sayısı, kolayca morarma eğilimi dışında herhangi bir soruna neden olmaz.
• Bununla birlikte, nadir durumlarda, trombosit sayısı, immün trombositopenik purpura (ITP) olarak bilinen bir durumla sonuçlanan tehlikeli derecede düşük seviyelere (genellikle 50 binden’den az kabul edilir) düşebilir.
• ITP, altta yatan mekanizma bilinmediğinden (idiyopatik) eskiden idiyopatik trombositopenik purpura olarak biliniyordu, ancak şimdi bağışıklık sisteminin trombositlere saldırdığı ve yok ettiği bir otoimmün bozukluk olarak kabul ediliyor.
• ITP’nin ana semptomu spontan kanamadır. Deride bu, deri altındaki kanamanın neden olduğu purpura veya peteşi (büyüklüklerine bağlı olarak purpura daha büyük olur) olarak bilinen kırmızı veya mor iğne batması noktaları şeklini alır. Burun ve diş etlerinden kanama da oldukça yaygındır, nadir görülen semptomlar arasında göz, kulak ve mide kanaması olabilir.
• Paradoksal olarak bu, ITP ve APS’li kişilerin aşırı pıhtılaşma ve aşırı kanama sorunları yaşayabileceği anlamına gelir.

• Anemi, APS de dahil olmak üzere bir dizi kronik durumla ilişkilidir ve kandaki düşük hemoglobin seviyesinden kaynaklanır.
• Hemoglobin, vücutta oksijen taşıyan kırmızı kan hücrelerindeki demir içeren moleküldür. Bu nedenle, aneminin neden olduğu düşük seviyeler, dokulara daha az oksijen verilmesine neden olur. Yaygın semptomlar uyuşukluk, halsizlik, baş dönmesi nöbetleri ve baygınlık hissidir. Anemi daha şiddetli hale gelirse, insanlar nefes darlığı, çarpıntı ve baş ağrısı yaşayabilir.
• APS hastalarının küçük bir azınlığında, trombositopeni ve otoimmün hemolitik anemiyi birleştiren başka bir otoimmün bozukluk olan Evans sendromu da gelişecektir. Evans sendromunda antikorlar, trombositlerin yanı sıra kırmızı ve beyaz kan hücrelerini de yok eder.

TTP, dolaşımdaki kanda çok küçük pıhtıların oluştuğu, nadir görülen ve çok ciddi bir kan hastalığıdır; bu pıhtılar daha sonra trombositleri tüketir ve trombosit sayısının düşmesine neden olur. Birkaç hastada antifosfolipid antikorları (aPL) bulunmuştur, ancak TTP ve APS arasındaki kesin ilişki hala bilinmemektedir.

Lökopeni, dolaşımdaki kandaki beyaz kan hücrelerinin azalmasıyla ortaya çıkan bir kan hastalığıdır. Lupus ve Sjögrens sendromu gibi diğer otoimmün durumlarda yaygın olarak görülür, ancak APS hastalarında nadiren görülür.

• Bir DVT’nin ana tehlikesi, pıhtının bir kısmının gevşemesi (tıbbi olarak emboli olarak bilinir), kan dolaşımı yoluyla vücutta dolaşması ve akciğerdeki kan damarlarından birinin tıkanmasına neden olarak pulmoner emboli riskidir.Tedavi edilmemiş DVT’si olan yaklaşık on kişiden biri pulmoner emboli geliştirecektir.Pulmoner emboli, akciğerlere kan akışını engeller ve potansiyel olarak yaşamı tehdit eden bir durumdur. Semptomlar kan pıhtısının boyutuna bağlı olacaktır ve şunları içerebilir:Nefes darlığıHızlı nefes almahafif başlılıkKaygı ve sinirlilik duygularıNefes aldığınızda daha kötü olabilen göğüs ağrısıKan tükürmeani çöküşTedavi edilmeyen pulmoner emboli hastalarının yaklaşık %30’u öleceğinden, tedaviyi hızlı bir şekilde almak çok önemlidir. İyi haber şu ki, antikoagülanlarla hızlı teşhis ve tedavi hayat kurtarabilir ve daha fazla komplikasyonu önleyebilir.DVT ve pulmoner emboli topluca venöz tromboembolizm (VTE) olarak bilinir.

• Bir DVT tedavi edilmezse veya bir kişinin aynı bacağında birden fazla DVT varsa, baldırda post-trombotik sendrom olarak bilinen uzun süreli semptomların gelişmesi mümkündür.
• Semptomlar, baldır damarındaki kan pıhtısının kan akışını diğer damarlara yönlendirerek baldır dokularını etkileyebilecek bir basınç artışına neden olması nedeniyle ortaya çıkar.
• Bu baldır ağrısına, rahatsızlığa, şişmeye ve kızarıklıklara neden olabilir; ağır vakalarda ciltte ülserler gelişebilir.
• Post-trombotik sendromun, DVT’nin uyluk damarında oluşması veya baldır damarından uyluk damarına doğru uzanması durumunda ortaya çıkması daha olasıdır.